రాత్రి
రాజుకునే భావాలను కప్పుకుంటూ
తోడు కోల్ఫోయిన
ఓంటరితనం నై టీ ధరించి
నిద్ర నన్వేషిస్తుందామె
అలవాటుగా
పాకే చేతి స్పర్శ
పొరపాటుగా నైనా
ఆమె గుండెలపై చలించదు
పిరుదుల్ని స్ప్రుశించదు
ఇప్పుడిక
కన్నీటి కయ్యలు
ఆ గదిలొ
నిశ్సబ్దంగా
వూయల లూగుతాయి
జరిగిన దారుణానికి
విలపిస్తూ
వుత్తరాలు
నిరాసక్తత వల్లనో
వొంటరి పేదరికం వల్లనో
జాలి లేని జవాబుగా
పడి వుంటాయి
జారిపోయిన
గత జీవితపు
స్వాప్నిక శకలాల్ని
క్రింది పెదవితో కొరుకుతూ
తానే ముక్కలై పోతుందామె

- కమలా దాస్ “న్యూ విడోస్” కు స్వెశ్చానువాదం

టి.వి.ఎస్. రామానుజ రావు.