|
అమృతం కురిసిన రాత్రి |
 |
ఆకాశం మీద అప్సరసలు
ఒయ్యారంగా పరుగులెత్తుతున్నారు
వారి పాదాల తారామంజీరాలు
ఘల్లు ఘల్లని మ్రోగుతున్నాయి
వారు పృథు వక్షోజ నితంబ భారలై
యౌవన ధనుస్సుల్లా వంగిపోతున్నారు.
నన్ను చూసిచూసి కిలకిల నవ్వి ఇలా అన్నారు
చూడు వీడు
అందమైన వాడు
ఆనందం మనిషైనవాడు
కలల పట్టుకుచ్చులూగుతేన్న కిరీటం ధరించాడు
కళ్ళ చివర కాంతి సంగీత గీతాన్ని రచిస్తున్నాడు
ఎర్రని పెదవులమీద తెల్లని నవ్వుల వీణల్ని మీటుతున్నాడు
ఎవరికీ దొరకని రహస్యాల్ని వశపరచుకున్నాడు
జీవితాన్ని ప్రేమించినవాడు జీవించడం తెలిసినవాడు
నవనవాలైన ఊహావర్ణార్ణవాల మీద ఉదయించిన సూర్యుడు
ఇతడే సుమీ మన ప్రియుడు,నరుడు, మనకి వరుడు
జలజలమని కురిసింది వాన
జల్వారింది అమృతంపు సోన
దోసిళ్ళతో తాగి తిరిగి వచ్చాను
దుఖాన్నీ చావునీ వెళ్ళిపొమ్మన్నాను
కాంక్షా మధుర కాశ్మీరాంబరం కప్పుకున్నాను
జీవితాన్ని హసన్మందర మాలగా భరించాను
జైత్రయాత్ర పథంలో తొలి అడుగు పెట్టాను.
అమృతం కురిసిన రాత్రి
అందరూ నిద్రపోతున్నారు
అలసి నిత్యజీవితంలో సొలసి సుషుప్తి చెందారు
అలవాటునీ అస్వతంత్రతనీ కావలించుకున్నారు
అధైర్యంలో తమలో తాము ముడుచుకుపోయి పడుకున్నారు
అనంత చైతన్యోత్సవాహ్వానాన్ని వినిపించుకోలేక పోయారు
అందుకే పాపం
ఈనాటికీ ఎవరికీ తెలియదు
నేను అమరుడనని!
- దేవరకొండ బాలగంగాధర తిలక్
1962
ఇది ప్రచురించేందుకు మీరు అనుమతి తీసుకున్నారా?
ఈ పద్యం లో ఉన్న ప్రగతిపర అంశం ఏమిటో పండితులు వివరించగలరు. గతంలో అభ్యుదయ సాహిత్యంగా చలామణీ అయిన విషయాలు ప్రస్తుతం క్షుద్ర సాహిత్యం కావచ్చు.
ఈ కవిత కంటే కఠినోపనిషత్తునో, శవం కవితనో అచ్చు వేసివుంటే బావుండేది.
మీ కవిత బాగుంది